De drie helden van Irene

Irene (46): “Het klinkt misschien vanzelfsprekend, dat je iemand reanimeert als je weet hoe dat moet. Maar doe het maar eens als je vriendin voor je ogen in elkaar stort en dood ligt te gaan op de tennisbaan. Veel mensen waren in paniek geraakt of hadden alleen 112 gebeld. Maar zij gingen op hun knieën en gaven me meteen mond-op-mondbeademing.  

De dokter zei later dat ik er niet meer was geweest als zij niet zo kordaat hadden gehandeld. Ik heb een paar uur in coma gelegen en toen ik weer bijkwam, stelden de artsen vast dat ik een hartaandoening had. Ik besefte niet wat dat inhield en beleefde alles in een roes. Mijn tennismaatjes schijnen vaak langs te zijn gekomen, maar ook dat weet ik niet meer. Later vertelden zij me dat ze bang waren geweest dat ze het misschien niet goed hadden gedaan en natuurlijk voor wat er met me zou gebeuren. Ik realiseer me nu pas wat voor impact die dag op hen heeft gehad.